Zo’n zesduizend jongeren in Nederland hebben geen thuis. Zij zwerven meestal niet op straat, maar van vriend naar kennis naar tijdelijke opvang. In 2010 begeleidde Back UP van Stichting Stade zo’n 550 thuisloze Utrechtse jongeren, waarvan er ongeveer honderd niet bij de gemeente ingeschreven staan. ‘Grijs wonen’ heet dat. “Daarnaast zijn er jongeren die niet bij ons aankloppen, dus het gaat om een behoorlijk aantal”, zegt Hassan Slassi, teamleider van Back UP. Jongeren kunnen om allerlei redenen geen vaste verblijfplaats hebben. “Het gaat thuis gewoon niet meer; ouders zetten hun kind op straat of de cliënt is het zelf zat”, vertelt Slassi. “Of een jongere in de opvang gaat zwerven als hij 18 wordt en niet meer onder jeugdzorg valt.”

Toeslagen
Jongeren kunnen vaak wel (tijdelijk) ergens wonen, maar mogen zich op dat adres niet inschrijven. Bijvoorbeeld omdat dan de huur- en zorgtoeslag van familie of kennissen vervallen. Daardoor loopt de jongere zelf ook allerlei sociale voorzieningen mis, zoals een uitkering. “Het is verstandig om daar eens goed naar te kijken. Je moet mensen die een thuis bieden aan zwerfjongeren niet straffen door ze te korten op toeslagen, maar belonen met een vrijwilligersvergoeding. Als een jongere zich wel op dat adres mag inschrijven zonder gevolgen, is dat veel goedkoper dan hem 24 uur per dag in de opvang te zetten”, stelt Slassi.

In gesprek
Back UP is in gesprek met beleidsmakers, het jongerenloket en de sociale dienst om afspraken te maken over dat knelpunt. “Wat je nu ziet, is dat we afhankelijk zijn van de willekeur van een medewerker”, zegt Slassi. “Het kost ons veel tijd om een jongere zover te krijgen om hulpverlening te accepteren en dan loopt het stuk op geld. Alles hangt of staat met financiën. Voor alles wat je wilt aanvragen, is inkomen nodig. Ook bijvoorbeeld voor de eigen bijdrage van de CAK.”

Een langere versie van dit artikel, geschreven door Carlie van Tongeren, staat op dnu/welzijn

22-4-2011 Verstuur dit artikel Print dit artikel