Begin jaren zeventig deden jaarlijks nog zo'n duizend vrouwen afstand van hun pasgeboren baby. Dit aantal nam nadien sterk af en na de invoering van de Abortuswet in 1984 heeft deze afname geleidelijk doorgezet. Nu nemen nog slechts zo'n twintig vrouwen per jaar die beslissing. Deze moeders zijn gemiddeld 23,5 jaar oud. Ongeveer één op de vijf is jonger dan 18 jaar. Ruim de helft (55,8 procent) is migrant en heeft wortels in  Marokko, Polen, Suriname en Turkije.

De waarde van dit onderzoek is dat de effecten van afstand ter adoptie nu wetenschappelijk zijn onderzocht, vindt Mea Coppens. ,,Het biedt erkenning voor wat het met een vrouw kan doen doet als zij haar kind gedwongen afstaat ter adoptie. Het onderzoek laat zien hoe belangrijk het is dat om na te denken over welke situatie zo leefbaar mogelijk is voor alle betrokkenen. De verbinding tussen moeder en kind is essentieel; de deur naar de biologische achtergrond van het kind moet open staan. Zo kan het kind met kennis over zijn biologische, etnische en sociale afkomst (identiteit) opgroeien in een andere situatie.

Pien Bos staat kritisch tegenover afstand ter adoptie, omdat vrouwen een onomkeerbare beslissing moeten nemen in een periode vol stress en chaos. De onderzoekster pleit voor langdurige pleegzorg als alternatief voor afstand ter adoptie.

Fiom Utrecht is het daar niet helemaal mee eens. ,,Wij vinden het belangrijk dat de mogelijkheid om het kind ter adoptie af te staan, moet blijven bestaan. Deze keuze moet er blijven.”
Wel gaat Mea Coppens mee in de kritische blik van Bos op afstand ter adoptie door moeders jonger dan 16 jaar. ,,Het is heel goed dat we ons nog eens realiseren dat een meisje van 16 dat besluit of ze haar kind afstaat, zelf nog een kind is.”

>Lees meer in het artikel over dit onderzoek in Trouw, 24 mei 2011

9-6-2011 Verstuur dit artikel Print dit artikel