Het leven van Jolanda geeft niet altijd reden tot vrolijkheid, maar op dinsdagochtend wordt er heel wat afgelachen in haar huis in Utrecht. Op dinsdag komt Maria, die door Buddyzorg Midden Nederland aan Jolanda is gekoppeld.

Het is najaar 2008, als Maria haar buddytraining afrondt en ze bij Buddyzorg Midden Nederland hoort dat er al een cliënt voor haar is. ,,Ik vond het wel spannend, Jolanda is mijn eerste cliënt. Ik heb gebeld, ben kort daarna bij Jolanda langsgegaan om kennis te maken. Voor mijn gevoel klikte het meteen.” Jolanda: ,,Ja, patsboem.”

Terwijl Maria de buddytraining doorloopt, staat Jolanda al een paar maanden op de wachtlijst voor een buddy ,,Er was wel een buddy beschikbaar, maar die was jonger. Ik wilde graag een vrouw van mijn eigen leeftijd of ouder. Ik vind het moeilijk om bepaalde dingen te bespreken met iemand van 19.”  Ze kijkt Maria aan en lacht. ,,Ik heb gewoon op jou gewacht.”

Mooi werk
Eigenlijk sluimerde de gedachte om buddy te worden al jaren, vertelt Maria. ,,Toen het opkwam in de jaren tachtig leek het me al mooi werk om te doen. Jaren heb ik er niets mee gedaan, tot ik vorig jaar een artikel in het AD Utrechts Nieuwsblad las over buddyzorg. Ik nam contact op en deed de training en besefte: ja, dit is wat ik wil. Dat je gewoon vanuit jezelf er voor iemand kan zijn, zonder dat je ervoor wordt betaald. Ik begrijp dat ernstig chronisch zieken behoefte hebben aan iemand met wie ze dingen kunnen bespreken waar ze hun familie niet mee willen belasten.”

Dat is precies de reden waarom Jolanda voor een buddy heeft gekozen. ,,Toen ze me bij revalidatiecentrum De Hoogstraat uitlegden wat buddyzorg inhoudt, dacht ik: ja, daar heb ik wel behoefte aan.”

Jolanda kan haar verhaal goed vertellen, dankzij uren oefening en logopedie. Eind 2006 kreeg ze een herseninfarct, waardoor haar hele leven is veranderd. Het meest verafschuwt ze de rollator, een hulpmiddel waar ze op haar leeftijd toch eigenlijk niet achter wil lopen. Met Maria samen is het gemakkelijker om op stap te gaan. Naar het tuincentrum, bijvoorbeeld. ,,Als het beter weer wordt, gaan we samen een ochtend naar buiten, Maria op de fiets en ik de scootmobiel,” vertelt Jolanda. ,,Ook gaan we nog naar het Dolfinarium.”

Hechte band
In vier maanden tijd hebben de vrouwen een hechte band opgebouwd. Maria: ,,Het moment dat je voor het eerst binnenkomt, letterlijk iemands leven binnenstapt, vond ik heel spannend. Als ik zie hoe ons contact binnen een paar maanden is, vind ik dat heel bijzonder.”

Jolanda: ,,Voor mij was het ook moeilijk, in het begin. Ik durfde niet alles te vertellen. Maar als je elkaar beter leert kennen, groeit het vertrouwen. Maria steunt me met onze gesprekken, de leuke dingen die we doen, de tips die ze geeft. Ze geeft me meer zelfvertrouwen, ze is een lichtpuntje in mijn leven.”

Verstuur deze pagina Print deze pagina